मेरा प्यारा साझाका  साथी भाई , दाई दिदी हरु । यो धागो मा चाइ मैले हामी सब ले अर्जेका साना साना मुक्तक हरु समेत्ने कोशीस गरेको छु । तपाईं हरु पनि मुक्तक हाल्दै जानुस् ।
 
म मिठो बोल्न जान्दिन ,
झुटो बोलेर तिम्लाई हसाउन सक्दिन
म तिते करेला को जुस हुँ
अङुर को कैलाई बन्दिन 

 you are not
what you are
but what you do


----German Proverb

ट्रकसाहित्य

फूल राम्रो गुलाफ काँडा भए पनि,
माया र सम्झ्ना तिम्रै टाढा भए पनि।

ढिलो गए साहुजीले पैसा कमाउँछन्
छिटो गए त्रिशूलीका माछा रमाउँछन्

ना४ख ४५०५ विस्तारै आउनुहोस्, स्वर्गमा ठाउँ खाली छैन।

एउटा सानो हाइकु ( One kind of Japanese form of poem)


म
तोडिदै
भात्किदै
समालिदै
अनी फेरी तोडिदै
सपना को महल जस्तै

तिम्रो यादमा आख आसु ले भर्छ कोही,

हरेक सास सङै तिमीलै याद गर्छ कोही,

मृत्यु त हुन्छ कुनै दिन अवश्य पक्कै

तिम्रो बिछोड मा हरेक दिन मर्छ कोही ।।

हरेक ढुंगा मूर्ति भए पनि सबै चाहिने हुन्नन,

जहिले पनि आफ्नो लागि ईश्वर फेरी दाहिने हुन्नन,

सपना नै खुड्किलो हो सफलताको सगर चुम्ने,

तर देख्ने जति सारा सपना नि पाइने हुन्नन,

एउटा अर्को पुरानो टुक्रा...

तिम्रो साथ पाए मेरा सबै घाउहरु सिउने थिए ।

बिछोडका हरेक पलहरु लाइ एकै घुटमा पिउने थिए।

तिमी केबल क्षण भरको लागी मुस्कुराइ देउ,

सायद त्यही बहानामा दुइ घडी अरु जिउने थिए ।।

 केइ लेख्ने कोशीस गर्दै छु  कबि मर्छ अनि काबिता बन्छ
धनी मर्छ अनि सालिक बन्छ
गारिब मर्छ अनि रामिता बन्छ

वाह अम्रिकाने वाह ।

कबि मर्छ र कबिता बन्छ,
मलामीमा दुई चार कबि रुन्छ,
बाचेर् के नै गर्न सक्यो रे उसले?
भिड्मा कतै खासखुस हुन्छ ।
 

 बाध्यताले बेरिरह्यो 

 मेरो पनि एउटा सानो है

Rahul dai , waha wahi ko lagi dhanyabad tara tyo mero srijana haina :)
Mero eak jana bhai le Truck ma dhekhera facebook ma rakheko raicha ani malai ni man parera rakheko .

Somewhere from facebook
मै छोरो काले कसरी काटुँ भाले,
उठी-उठी काटुँ भने गाली गर्छन बाले,
बसी बसी काटुँ भने उफ्रिहाल्छ साले,मै छोरो काले......

केहि लेख्न खोज्छु, शब्दले साथ दिदैन
केहि भन्न खोज्छु, बोली फुट्दैन
यो मनको ब्यथा, मनै बल्झिरहयो
उनका ती मुस्कान यो हृदयमा छापियो
उनीले बुझिनन, न त मैले नै बुझाउन सकियो

 जिन्दकी जिन्दकी हो कि टायल घर 

 कविता लेख्न नजान्ने ले 

अचम्म को रहेछ यो माया भन्ने चिज पनि ...

परे पछी निस्कन असम्भव,  मायाको दलदलमा |
घडी पनि दौडिन बिर्सिने रहेछ, मिलनका पलमा |
अन्धाले पनि देख्ने, लाटो ले प्रस्ट बोल्ने
मुर्दा पनि उठेर हिड्ने यो माया को बलमा!! 

 न त छ भानुभक्तको छन्द

 

    एक पल पनि खुसि नभई गई सक्यो जिवन....
बिदेशको नोकर बन्दै ढल्की सक्यो जिवन .....
कति आशा बोकी हिडे जिबनमा मैले ...
अभावको जंघारहरुमा परि सक्यो जिवन ..
जति दुख गरे पनि न मिल्छ मनमा शान्ति ......
नियतीको चोटै चोटले खाइ सक्यो जीवन .

खै कसरी पो लेखुँ कविता ?
यहाँ शब्द शब्दलाई आफ्नो पहिचान चाहिएको छ,
कहाँ छ र नेपाल ? को हो नेपाली ?
यहाँ हरेक जातिलाई चिरा चिरा देश अंशबन्डा चाहिएको छ ।

आकाश हेरेर हिंड्नेहरु बरु सजिलै पुग्लान्
बाटो हेर्नेहरु त यात्राभरि नै लड्दा रहेछन्
जाली माया गर्नेहरुकै रमझम रहेछ यो दुनियाँ
चोखो माया गर्नेहरु त भित्रभित्रै जल्दा रहेछन्